Beeld

Beeldende kunsten zoals schilderijen, foto's, tekeningen, films en strips vind je hier.

Zorg dat je onze volgende artikels zeker niet mist!

Van Gogh: “Rond een kunstenaar”

Van Gogh: “Rond een kunstenaar”

Op een mooie lentedag wandelde ik rustig door de straten van Merchtem. Hoewel, rustig? Een vreemde snuiter met een hoed op liep over straat en klampte iedereen aan wie hij maar zag. “Wie mag dat wel wezen?”, vroeg ik me hardop af en ik stapte naar de man toe. Zodra ik hem naderde, viel het me op dat ik deze man met rosse baard al eerder had gezien. “Is dat niet Vincent Van Gogh? Wat denk ik nu? Van Gogh is overleden in 1890 dus is dit onmogelijk”. En toch…

Tine: “Goeiedag mijnheer. Kan ik u ergens mee helpen? U lijkt nogal van streek”.

Vincent: “Ja, je zou voor minder. Wat zijn al die lawaaierige machines die hier voorbij racen? En dan zwijg ik nog over al die rare rinkelende dingen waar mensen tegen praten. Waar zijn de paarden en de vriendelijke mensen”?

T:
“Paarden? Lawaaierige machines? Hebt u dan nog nooit een auto gezien”?

V:
“Een wat? Nooit van gehoord. En nauw, de mensen hebben hier wel een vreemd accentje”.

T:
“Dat komt omdat u in België bent. Ik hoor dat u van Nederland komt. Mag ik uw naam weten”?

V:
“Mijn naam is Vincent Willem Van Gogh maar voor vrienden is het gewoon Vincent. Ik ben kunstschilder en ben in Nederland geboren. Ja nauw, ik ben niet bekend. Niemand wil men schilderijen kopen”.

T:
“Wat? Dit kan niet! Ik denk dat ik aan het dromen ben. U bent meer dan 100 jaar geleden overleden”!

V:
“Wat zeg jij nauw? We zijn in het jaar 1888. Ik ga nog lang niet dood hoor. Ik begrijp niet wat ik hier doe. Normaal ben ik op dit moment in Arles, in Zuid-Frankrijk. Ik woon daar in het gele huis. Ik kan je trouwens mijn nieuwste werk laten zien: ‘De slaapkamer’”.

T:
“Dit is niet mogelijk. We zijn op dit moment in 2015! U bent uit de dood opgestaan”!

V:
“Oh mijn God! Ik zal je maar geloven zeker. Met al die moderne dingen die ik hier zie, kan ik onmogelijk nog in 1888 zijn. Maar zeg eens, wie ben jij eigenlijk”?

T:
“Ik ben Tine, ik zit hier op school in Sint-Donatus. Dit is toevallig. Ik heb net een maquette over dat schilderij van jou gemaakt”.

V:
“Hoe kan dat nu? Ik ben echt niet beroemd. En zeker niet in andere landen”.

T:
“Toch wel. Nu word je gezien als één van de grootste schilders van de 19e eeuw. Wist je dat je werk valt onder het postimpressionisme: een kunststroming die het 19de-eeuwse impressionisme opvolgde? Wist je trouwens ook dat je een grote invloed had op vele schilders na u van de volgende stroming: het expressionisme en het fauvisme? Je werken zijn peperduur. Er bestaan honderden boeken over jouw werk. Bovendien heb je een eigen museum in Amsterdam gekregen: het Van Gogh-Museum”.

V:
“Wow! Ik kan amper geloven wat je me nu vertelt. Het doet me zoveel plezier dat er eindelijk mensen zijn die respect voor mijn werken tonen. Maar zeg eens, wat zei je daar over een maquette”?

T:
“Wel, meneer Gillaerts, onze leerkracht Plastische opvoeding, gaf ons de opdracht om iets origineels te maken rond een kunstenaar. Ik wist eerst niet goed wat ik zou kunnen maken. Tot ik op het idee kwam om iets rond één van jouw bekendste schilderijen ‘de slaapkamer’ te doen. Ik hou van schilderen maar ik had altijd al eens een maquette willen maken. Daarom besloot ik om jouw schilderij niet over te schilderen maar er een maquette van te maken”.

V:
“Dat is origineel. In de Academie in Antwerpen konden wij dit niet doen! Zou ik jouw werkje eens mogen bekijken”?

T:
“Tuurlijk! Dan moet je wel meekomen met de trein. Maar wees gerust, het is geen trein met dikke stoomwolken. De huidige treinen rijden op elektriciteit”.

V:
“Ik heb geen idee waarover je het hebt maar ik geloof je heus. Ik volg je wel!”.
(30 minuten later)

T:
“Zo, hier zijn we. En dit is mijn maquette. Voor je iets gaat zeggen, ik heb je slaapkamer niet perfect nagemaakt. Ik gaf het de titel: ‘la chambre-à-coucher des jumelles de Van Gogh anno 2015’. Ik heb er dus een modernere versie van gemaakt en er slapen twee kinderen in de kamer in plaats van één persoon”.

V:
“Wow! Dit vind ik prachtig! En het lijkt bovendien nog op mijn slaapkamertje. Wist je trouwens dat mijn werk “de slaapkamer” één van mijn eigen favoriete werken is? Ik heb het uitgebreid beschreven in mijn brieven aan mijn familie. Ik heb er heldere kleuren in gebruikt zoals blauwe en gele kleuren en dan denk ik aan de zon in Arles… Het zien van het schilderij moet het hoofd rust geven. Als ik jouw werkje zie, geeft het ook rust en het is een gezellig kamertje. Hoe heb je dit gemaakt”?

T:
“Wel, ik heb eerst goed naar jouw schilderij gekeken. Dan heb ik de meubeltjes gemaakt door plankjes tegen elkaar te kleven. Vervolgens heb ik samen met mijn papa de ruimte gemaakt door planken te zagen en tegen elkaar te timmeren. Ondertussen zijn mijn oma en opa op zoek gegaan naar stof en extra stukjes karton. Ik heb toen de dekentjes genaaid met wat hulp van mijn mama. Je kan dus zeker spreken van een familie-samenwerking. Op het einde heb ik alles met olieverf beschilderd zodat het kleurgebruik het meest op die van jouw werk leek. Tot slot heb ik de kamer behangen, parket op de vloer gelegd en kussentjes gehaakt. En dan was mijn maquette klaar”.

V:
“Oh! Dat moet wel heel veel werk geweest zijn”.

T:
“Ja, zeker en vast! Maar ik ben heel tevreden met het resultaat”.

V:
“Daar mag je inderdaad trots op zijn, Tine. Het was fijn om jou te ontmoeten. Het heeft me veel plezier gedaan om te horen hoe bekend ik nu ben en hoe de mensen naar mijn werk opkijken Ik ga nu naar Arles. Misschien is de kamer nog net zoals vroeger. Daag”!

T:
“Tot ziens, Vincent! Het was fijn u te ontmoeten”.

‘FLITS’

‘Radio 2, de grootste familie, start je dag met Katrien …’

Hou op! Alweer die stomme wekker. Wat een rare droom heb ik gehad. Het leek wel echt.
Hm, misschien wel een idee voor mijn artikel van Magdazine …

 

 

 

 

 

2 reacties

  1. Geplaatst op 17 maart 2015 om 21:39

    Heel fijn gebracht. Leuk om zo iets te vernemen en leren over een kunstenaar. Mooie vertolking van het schilderij naar de maquette.

  2. P. Bettens
    Geplaatst op 18 maart 2015 om 18:27

    Leuk ajtikel, hooj, Tine! 😉